Metafora

0
194

Metafora nie jest jedynie ornamentem stylistycznym czy retorycznym. Jest ona centralnym składnikiem codziennego posługiwania się językiem, wpływa na sposób postrzegania, myślenia i działania. Już Nietzsche uznawał, że metafora odgrywa decydująca rolę w kształtowaniu systemu pojęciowego i w myśleniu. Myślenie metaforą to także sposób myślenia w tradycji chrześcijańskiej – już św. Tomasz z Akwinu zauważył, że Pismo őw. przekazuje prawdy wiary za pomocą podobieństwa rzeczy materialnych.

Lakoff twierdzi, że widzimy rzeczy nie takimi, jakie one są w obiektywnej rzeczywistości, lecz raczej jak jawią się w naszym doświadczeniu. Jest to podstawa mitu doświadczeniowego, jaki Lakoff i Johnson proponują w miejsce mitów obiektywizmu i subiektywizmu, nie wystarczających, ich zdaniem, do tego, by opisywać znaczenie w języku naturalnym.

Nigdy dotąd nie uznawano metafory za „racjonalność wzbogaconą o wyobraźnię”, co stało się możliwe dopiero wtedy, gdy Lakoff i Johnson uprzytomnili nam, że kategorie naszego powszedniego myślenia są w większości metaforyczne, a rozumowanie opiera się na metaforycznych implikacjach i wnioskach, codzienny racjonalizm wymaga więc wyobraźni. Metafora łączy więc rozum i wyobraźnię i w związku z tym nie jest ona jedynie sprawą języka, lecz przede wszystkim sprawą naszego myślenia i poznawania.